Wednesday, January 03, 2007

Kukumi Movie

Kukumi ("The Kukum")
Kosova movie directed by Isa Qosja
Censored version

  1. Kukumi - Part 1
  2. Kukumi - Part 2
  3. Kukumi - Part 3

Luan Jaha (Kukum), Anisa Ismaili (Mara), Donat Qosja (Hasan), Yllka Gashi, Shkumbin Istrefi etc.

Regione del Veneto Award - Venice Film Festival (2005)
Special Jury Award - Sarajevo Film Festival (2005)
Special Jury Award - Sofia Film Festival (2006)


Story happens in the first days after NATO troops enter Kosova. After the signing of the military agreement in Kumanovo, in the house of the retarded, the guards and employees leave their places and flee. Inmates are all retarded but they have a special philosophy of life, they have their wishes and their dreams. Being free gives them a chance to make dreams come true, but they are confronted with a reality and environment, which in one way or another is very different. From the moment of getting out the fences, they are conflicted with people that call themselves free. Gradually this conflict roughens and with it degenerates the meaning of freedom. There are three main characters, Kukum, Mara and Hasan. [IMDB]

Soho, 14 October 2005
Uneventful, panoramic and killingly metaphoric

"Kukumi" is a Kosovar movie. Kosova is a country-wannabe struggling to retain its national identity. After a 20-year hiatus, Kosovar cinematography is the last thing that has been paid attention at, after the war. Therefore, I can conclude that "Kukumi" is one good movie with an excellent potential to be completely forgotten within a short period of time. The movie is intrinsically flawed both in scene chronology and subject relevance,while Kukumi (the main character), is an innocent victim of die-hard direction that takes advantage of the metaphoric approach to come up with unspoken messages. Madmen and women are unleashed of an asylum the day the war in Kosova ceases. Kukumi, Mara and another guy are split from the herd to embark into an exhausting, nerve-wrenching, 2-hour journey which aims at the railway station and ends to nowhere. Yes, nowhere, at all! Kukumi (Luan Jaha, who is quite convincing) seems to be the "brainiest" of the three with his insightful, quirky questions he raises and stories he narrates. Dialogue is meandering, events are incoherently combined and the cast is laden with unfilled gaps of character history and vaguely defined relationships. There is a scene where the madmen go to a village and after they mingle together for a while, a man comes out of a car with a huge set of sunglasses for sale. Remember: it is a village with less than 100 people, inhabited by traditionally-clothed elderly and children who spend their life grazing cows. And this guy offers them sunglasses in the very wake of war, in a time when they all had to be hundreds of miles away living as refugees and bracing for a massive comeback. This is such an incoherence and disloyalty to the reality like the one the movie takes place in, and, as such, it is utterly unwarrantable. However, Kukumi is beautiful all along. Breathtaking panoramas slide in between scenes and directorial absurdities. Albanian flag is seen several times. Extras look very unfitting to the scenes. A Chinese "investor" speaks to the cheering crowds that have mysteriously repopulated the village, which, as suggested by an incinerated school, should have had the same fate as other devastated and deserted villages all over Kosova. The movie was financed by the Ministry of Culture and several other sources, which speaks of the movie's being a mere step to open doors for the future of Kosovar cinematography towards the unpaved path of a once-prosperous industry. [IMDB]

If you cannot see video, you may need to install the latest flash player plugin that you can get for free from For best video experience, broadband internet connection of 256kb or higher is recommended. Please note, video hosting and streaming is provided by third party and we have no control should there be temporary fault with playing videos. For any other issues related to any of the videos here, please do not hesitate to drop a comment.

Leni komentin tuaj me poshte!


Anonymous Anonymous said...


1980 Status Quo (short film)
1980 Stafeta 80 (doc.)
1983 TV Interview (short film)
1985 Proka
1987 Project e Mjeguelles
1999 Dy Prëfime dhe një Nuse (doc.)
2001 Muzgu I Tokave Tona (doc.)
2005 Kukumi

He was born in Vuthaj, Montenegro. He studied Acting at the School of Dramatic Arts in Pristina and Film and TV Direction at the Film Academy in Belgrade. He worked in Belgrade TV. His film Kukumi won the Special Jury Award at the 2005 Sarajevo Film Festival and the Regione del Veneto Award at the 2005 Venice Film Festival.

Immediately after the signing of the military agreement between NATO and Serbian Forces, which brought an end to the war in Kosovo, the uniformed Serb guards of a local mental institution abandon it and flee, followed by all of the staff.The patients are left alone without any supervision whatsoever.Although retarded, they observe their own philosophy of life, and have both wishes and dreams.Their sudden freedom is seen a chance for those dreams to come true.The film follows three of the inmates –Kukumi, Mara and Hasanas they make their way in the outside world among ‘normal’ people, who, of course, have no fewer problems than the inmates themselves.Their journey to freedom is a journey through post-war Kosovo, through which the reality of present-day Kosovo is also portrayed.

[Thesaloniki International Film Festial]

20 January, 2007 18:27  
Anonymous Neil Young said...

KUKUMI [6/10] aka Kosovo 1999 - Kukumi aka The Kukum : Kosovo* 2005 : Isa QOSJA : 106 mins (timed)

The first film from Kosovo since it was declared a UN-protected "mission" is a suitably enigmatic, mournful, darkly comic affair in which landscape is almost as important as character. And the landscape we see - all close-cropped hills, rolling green fields, underpopulated roads, crumbling farmhouses - looks strikingly like rural Ireland: a suitable backdrop for Kukumi (Luan Jaha), a wild-haired middle-aged chap in a monklike brown coat, who looks like he might have strayed in from a Spike Milligan sketch, or a particularly wild episode of Father Ted (or, indeed, an Alejandro Jodorowsky outtake).

Along with his two friends Mara (Anisa Ismaili) and Hasan (Donat Qosja), Kukumi is "liberated" from the mental hospital that's been his home for decades when political circumstances cause the guards to up sticks. This is Kosovo, 1999, when the area was in the process of being protected from Serbian attacks by the forces of NATO. Ambling through the scarred but starkly beautiful landscape, the trio make their way to the house of Hasan's brother. But their welcome isn't exactly a warm one...

'Western' audiences may not be entirely comfortable at what they may see as an out-dated, R D Laingian presentation of what in the UK are now referred to as "learning difficulties": Kukumi, Hasan and Mara are alternately sources of childlike wonder, holy-goof oddity and even slapstick comedy, and it's perhaps regrettable that there is more in the way of narration (by Kukumi) than actual spoken dialogue by the three.

But on the whole Kukumi proceeds with sufficient tact, intelligence and sensitivity to ensure viewers will probably give it the benefit of the doubt. After a poetic, intense opening that recalls the Tarkovsky of Andrei Rublev and Stalker, Kukumi gradually reveals itself as a low-key, slow-paced charmer which approaches the political circumstances of the time at a bemused, oblique angle.

This is done with sufficient skill that Kukumi is able to transcend its curio status as the first film from a "new" country, and provide an intriguing insight into how Kosovo views itself and the world - Naim Krasniqi's ethereal pipes-heavy score a major plus in unifying the vision into a coherent whole. Of course, it's impossible to say whether the minimalist aesthetic on display here is "Kosovan" or "Qosjan" - but further productions under this particular flag will hopefully allow us to make such a distinction sooner rather than later.


20 January, 2007 18:27  
Anonymous Shekulli said...

Intervistë me protagonistin e “Kukumit”, aktorin kosovar Luan Jaha

“Na mungon guximi intelektual”

Cilat janë lidhjet tuaja me kinemanë?
Profesion im është aktor. Kam studiuar në Prishtinë në vitet ‘90-‘94 me profesor aktorin Enver Petrovckin. Në teatër kam interpretuar, por në kinema nuk kam pasur rastin të punoj më herët, për shkak të rrethanave në Kosovë. Ja, pata fatin të punoj me regjisorin tonë të madh Isa Qosja.

Është roli i parë dhe ju jeni në çfarë moshe?
Ky është roli im i parë në kinema dhe tash bëj 39 vjeç. Sa është pikëlluese është edhe gjë e mirë. Ka aktorë që i kanë kaluar të tetëdhjetat dhe s’e kanë pasur rastin për një rol të mirë. Unë kështu i shoh gjërat. Të them të drejtën nuk është se kam ndenjur në pritje për kët rol. Kam punuar në teatër, jam aktor mesatar. E dua teatrin dhe njëherësh jam angazhuar në serialin televiziv “Familja moderne”.

Çfarë është ky karakter?
Ajo që më pëlqen tek ai është heshtja, shikimi i gjërave ndryshe, qetësia, rehatia shpirtërore. Ai jeton, nuk është ndërmarrës. Ndoshta dikur ka qenë, por ka kapur një dëshpërim aq të thellë sa tash ka marrë rolin e një vëzhguesi. Dhe ashtu i përjeton gjërat. Diçka kam dhënë prej vetes, diçka kam marrë prej Kukumit. Kam marrë heshtjen, jam bërë më i mbyllur pasi realizova këtë rol. Ndoshta është edhe faji i “Duke pritur Godonë”, vepër me të cilën kemi punuar 3 vitet e fundit në teatër. Dhe ajo hije, ajo perde e heshtjes, më ka hyrë në kokë dhe nuk del prej meje. Përndryshe jam tip gazmor, i çelur. Ndoshta kjo fazë është një proces kalimtar i rolit, ndoshta. Nuk e di.

Është dashur që për të interpretuar një marrë, të ndiqni nga afër të ngjashëm të Kukumit?
Po, po e kemi bërë thjesht nga kureshtja. Tre katër herë kemi qenë pranë atyre që s’mund t’i quaj të marrë, por të ndryshëm nga ne. Nuk kam qenë atje për të gjetur një model, por për të marrë ndonjë gjest, ndonjë sjellje, ndonjë lëvizje, sa për ta ndier veten më rehat me rolin.

Në një skenë të filmit i ngjani një patrioti që merr arratinë me flamurin ngjitur në kurriz. Çfarë do të thotë të jesh patriot sot në Kosovë?
Për mua, të jesh patriot jo sot për sot, po gjithmonë, do të thotë të thuash të vërtetën në sy dhe të dëgjosh jo atë që don të dëgjosh. Ajo që nuk gjen sot në Kosovë është guximi individual. Nuk di pse janë të përfshirë edhe intelekltualët në këtë marifetllëk. Di që thjesht mungon guximi intelektual. Ky është tmerri më i madh i një shoqërie, në të cilën bëj pjesë edhe unë.

Si do t’i komentonit zërat në Kosovë që e cilësojnë “Kukumin” film antikombëtar?
Ata që e kanë vlerësuar kështu, janë njerëz që jetojnë sot për sot, dhe këto janë disponime ditore. Për fat, filmi ekziston dhe gjeneratat e ardhshme do ta vlerësojnë duke njohur këtë pjesë të historisë dhe realitetin që kemi kaluar.

Mund të jetosh në vendin tuaj me të ardhura si artist i lirë?
Unë jetoj mirë, kam kriza…. Po ku ka keq, ka dhe mirë.

Dita e fundit e Festivalit të Filmit
Sot është dita e fundit e edicionit të 12 të Festivalit të Filmit Shqiptar. Kjo është dita e dy premierave të filmit të gjatë artistik, “Vera” e Artan Minarollit në orën 18.00 dhe “Trishtimi i zonjës Shnajder” i regjisorit Pirro Milkani në orën 20.00. Të dy projektohen jashtë konkurrimit. Paradite shfaqen në sallën e vogël të Teatrit Kombëtar filmat “50 lekë” i Borin Lekës, “Një pritje e mundimshme” e Andi Haxhihysenit, “Vonesa” e Valon Bajgorës dhe “Lamtumirë” e Klajd Papadhimitrit.
Në mesditë shfaqet “89 cent” i Dhimitër Ismajlit, fitues i çmimit Filmi më i Mirë Shqiptar në edicionin e tretë të festivalit ndërkombëtar të metrazh të shkurtër në Tiranë. Nesër është ditë çmimesh.

Kinemaja moderne e “Tirana, viti zero”
Në kinemanë e 6 viteve të fundit dhe përtej këtij kufiri kohor “Tirana, Viti 0” ka sjellë një gjuhë moderne vizuale. Fatmir Koçi është regjisori i cili me këtë film tregoi se moderne është ajo kinema që me idetë, mesazhet dhe gjuhën e folur rrok një publik të gjerë madje duke e tërhequr në një debat kundërshtish dhe, ku gjuha e figurës, zbulimi i aktorëve, gjallërimi i kamerës dhe tingujve në një territor ku asgjë s’duket e panjohur, është autentike.

“Yllka” jashtë skeme
Do ishte për të ardhur keq po të dilte nga ky festival pa një çmim komedia “Yllka”, “fëmija i vonuar” i Besa Myftiut. Çmimet janë të rëndësishme, atëherë kur ato duhet të fiksojnë fort opinione të shpërndara aty-këtu për një krijim që del jashtë skemave tematike, regjisoriale, aktoriale dhe të skenarit, siç ishte “Yllka” i shkruar nga Besa Myftiu, me regji të Maya Simonit dhe Ylli Pepos. Pa dyshim filmi që i solli freski festivalit.



20 January, 2007 18:30  

Post a Comment

<< Home